verhaalth

Startspot.nl

Als startpagina - Bij je favorieten - Eigen startpagina

Dating

» Meer dating!

Aanmelden

Bekijk of de naam nog vrij is en registreer de naam:

.startspot.nl

Overzicht

Poll

wat vind je van men verhaal?

Bekijk de resultaten

VETJES =D

woordje vooraf....

heej!,, eerst wilde ik nog even zeggen voor je begint te lezen: let vooral nie op typfouten of dt-fouten of als ik een engels woordje niet juist geschreven heb :)(ik ben niet zo goed in talen) en voor de rest: ik hoop dat je het een leuk verhaaltje zal vinden!! groetjes,,xxx

deel 1: Vakantie!!

“Yes, yes, yes! Eindelijk vakantie!” riep Bo uit terwijl ze haar kamer binnenkwam, haar rugzak tegen de muur gooide en in de zetel neerplofte. Deze vakantie zou ongelooflijk worden, dat wist ze nu al. “2 maanden geen stres of gezeur, eindelijk…” , dacht ze. Bo zette haar TV aan, maar ze zat met haar gedachten ergens anders. Ze overliep de gebeurtenissen en hoogtepunten die dit jaar in haar saaie leventje waren gebeurt. Ze had voor het 4 jaar wetenschappen gekozen. Haar klas vond ze zeker ok en de leerkrachten vielen ook mee, maar haar cijfers lieten het na Kerstmis een beetje afweten. Ze dacht terug aan de bezorgde, maar soms ook kwade blikken van de leerkrachten en de uitbarstingen van haar ouders. Bo dacht ook aan de vele ruzies tussen haar vriendinnen, zelf had ze er geen last van, maar ze stond wel telkens tussen twee vuren. Bo was iemand die met iedereen goed kon opschieten, ook al was ze zo verschillend van de anderen. Thuis zat ook niet alles mee. Ze was helemaal anders dan haar moeder en haar 3 jaar jongere broer, enkel met haar vader kon ze het redelijk goed vinden. Bo houd er namelijk van om dingen met haar vriendinnen te doen en af en toe eens een pintje te drinken. Haar vader vind dit goed, als ze zicht niet zat drinkt. Hij vind het ook leuk om op caf te gaan en een pint te drinken. Er was ook nog de passie voor sport die ze deelden, maar hier hield het op. Haar moeder moet van alcohol niets hebben. Met haar kon Bo ook niet zo goed om. Soms voerden Bo en haar mama een goed gesprek, wat Bo nodig had, maar de laatste tijd hadden ze zulke gesprekken niet meer. Ze groeiden uit elkaar: haar moeder hield van fietsen en wandelen enzo en Bo moest altijd mee, dus fietste/wandelde ze extra goed door, om er zo snel mogelijk vanaf te zijn. Zo kan ze nog wel enkele voorbeelden geven: mama hield ervan om samen met haar dochter te gaan shoppen en doorsnee dingen te kopen, maar Bo deed dit liever met haar vriendinnen en ze droeg ook liever iets ‘stoutere’ kleren. Haar mama en papa zijn ook enorm tegen een GSM onder de 16, terwijl Bo er zo graag een wil hebben! En zo zijn er nog wel enkele dingen… Mama is ook heel slim, maar ze hecht niet zo veel belang aan een grote vriendenkring. Bo is niet zo slim, eerder een flapuit, maar ze heeft haar grote vriendenkring echt wel nodig! Ze vind het ook leuk om nieuwe mensen te leren kennen, haar mama houd het liever bij de mensen die ze het langste en het beste kent. De richting die Bo insloeg, viel niet in goede aarde bij haar mama. Bo was beginnen houden van rock en metal qua muziekstijl, maar ook de kleding en het leventje bevielen haar wel. Dit leidde tot discussies, meningsverschillen en een gespannen sfeer in huis. Haar moeder wilde van haar een braaf, lief engeltje maken, maar Bo wilde geen braaf, lief engeltje zijn! Nee, zij houd van ondeugend, niet braaf en zwart… Maar daar wilde ze nu even niet meer aan denken, want morgen gaat ze met haar vriendinnen een dagje naar het strand: Examenuitblaas. Er zijn dan optredens, er is randanimatie, het strand, de zee en de zon zou van de partij zijn. Ze belde nog snel even naar een vriendin (met de vaste telefoon op haar kamer) om af te spreken voor morgen en ging naar beneden voor het avondeten. Rijst met kip en currysaus. Heerlijk vond ze dat!! Na het avondeten keek ze nog wat TV, maar er was niets te zien, dus ging ze op haar kamer naar de Cd van Lostprphets luisteren. Ze was moe en besloot vroeg onder de wol te kruipen, wie weet wat stond haar morgen allemaal te wachten…..

Deel 2: Examenuitblaas

8 uur. Bo’s wekker liep af en ze sprong uit haar bed. Ze waste zich, kleedde zich aan, at, maakte haar tas en vertrok naar de afgesproken plek. Iedereen was in vakantiesfeer, klaar voor een dag aan het strand en 2 maanden vol avontuur. Ze kwamen aan op het strand en veroverden dadelijk een plekje. Straks kan je hier over de koppen lopen, dus vroeg erbij zijn was de boodschap. Ze babbelden, lachten, aten, dronken en lazen in de joepie. Bo was vanmorgen nog speciaal het nieuwe nummer gaan kopen. Ze bladerde een beetje door het tijdschrift en zag dat er een groep was waarvan dit nu al de 3e foto was die ze van hen tegenkwam. Bo las alles wat bij de foto’s stond en ze was meteen verkocht. Jongens met lange haar, make-up, tattoo’s, piercings en zwarte kleding: het kon gewoon niet dat dit geen rockband was. “Lissa, ken jij deze band? Ze zien er best wel stoer en heet uit!:p””Natuurlijk ken ik deze band! Dat zijn de jongens van Tokio Hotel!! Hun muziek is echt goed en Bill en Tom zijn zoo mooi!!” Bo wist nu al, dat wanneer ze thuis was, ze meteen zou beginnen downloaden! Opeens stond Kasja op en riep: “Bo, Lissa kom snel, Nailpin gaat beginnen!!” dit moest Kasja maar een keer roepen en nog geen minuut later stonden ze met zen drien voor het podium mee te dansen en mee te zingen. Ine, Elien en Lotte waren blijven zitten. Toen ze terugkeerden, SUPERgelukkig omdat ze Nailpin gezien hadden, zagen ze dat er 4 jongens naast hun waren komen liggen en dat ze een gesprek voerden met de andere drie. Ze naderden en tot hun grote verbazing hoorden ze geen Nederlands maar Engels! Ze zagen er ook een stuk ouder uit dan hen. Ze mengden zich ook in het gesprek. “Hi”, zeiden de vier in koor. Verlegen antwoordden ze:”Hi.””How are you?”vroeg een van de jongens aan Bo. “I’m fine. Thanks. And how are you?” antwoordde ze. “I’m fine to. What’s your name?” ”Bo”, zei ze heel erg verlegen. “What’s your name?” “Ed”, zei hij. Na een tijdje praten in gebrekkig Engels wisten ze toch al heel wat over de 4 jongens: ze kwamen uit Duitsland, hun namen waren Ed, Jo, Gilles en Alexander, Ed en Jo waren bijna 18, Gilles was 20 en Alexander 19, ze vormden een band en brachten hier hun vakantie door en nog enkele van die dingen. Natuurlijk werd er ook heel wat afgelachen! Enkele moppen later vroeg Kasja: “Seg, ik krijg het veel te warm in de zon, gaan we niet in het water?” Ze stemden allemaal in en liepen om ter eerst de zee in… Ze maakten heel wat lol samen. “Wat zouden al die mannen in hun zwarte pakken met oortjes in hun oren hier doen?” vroeg Bo aan lissa, die heel stil en zenuwachtig was geworden sinds de jongens bij hun lagen. “Ik weet het niet. Security ofzo…” antwoordde ze stilletjes. Het was heel plezant en het was echt spijtig dat de avond begon te vallen. Ze gingen zich omkleden in de WC en natuurlijk vroeg iedereen aan iedereen wat ze van de jongens vonden. De jongens bleven achter. Na 10 minuten was iedereen klaar en keerden ze terug naar hun rugzakken. Ze verschoten zich een bult toen ze zagen dat de jongeng weg waren! Er lag een klein briefje: Sorry, but we had to go. It was a great time! We’ll think about you when we’re back in Germany! Greetz and kisses, Ed, Jo, Gilles und Alexander XXX We love you!! Verbaasd bleven ze staan, zwijgend en ontgoocheld. Ze waren weg zonder iets te zeggen, enkel een briefje. Geen adres, geen GSM-nummer, geen e-mailadres, niets. Verslagen door de gebeurtenis vertrokken we naar huis, net als vele anderen. Bo vond het echt spijtig, want met een van de jongens klikt het echt, misschien voelde ze zelfs wel meer dan vriendschap….

deel 3: Een aangenaame verrassing

Zoals gewoonlijk reed Bo op haar gemak naar huis. Ze dacht na over Ed. ze vond hem echt leuk en het klikte wel. Geen adres, geen GSM-nummer, geen e-mailadres, enkel zijn naam: Ed. ze kwam thuis en zette haar fiets weg. Ze begon haar tas uit te laden en merkte op dat er een zakje van haar tas verdacht ver open stond. “Tjiens,”dacht ze”ik ben vandaag toch niet in dit zakje geweest?!” Voorzichtig verschoof ze de rits van rechts naar links, stak rustig haar hand in het zakje en haalde deze er weer vliegensvlug uit, met een briefje tussen haar middel- en wijsvinger geklemd. Ze vouwde zachtjes het papiertje open en probeerde de tekst die erop stond te lezen. Het was moeilijk maar uiteindelijk maakte ze er dit van: Hi, I hope you’re not too confused about what happened. I had a great time, rally, but we had to go. I want to meet you again. I’ll wait for you on the beach, Wednesday, 4:PM. I hope to see you soon, so soon. Greets and kisses, Ed XXX Ze geloofde haar ogen niet! Ed had in haar rugzak een briefje gestoken?! Ze had een date, nog wel met een jongen die ze wel zag zitten! Ze las het briefje keer op keer opnieuw. “Bo,” riep haar moeder “kom je nog binnen je staat al een kwartier naar dat papiertje te staren!” Bo verschoot. Het was juist of ze net op aarde geland was. Zo ver zat ze in dromenland. Ze nam haar tas en rende naar binnen. Het eten stond al klaar. Het was haar lievelingseten, maar ze had niet zoveel honger, dus liep ze een halve pizza later recht naar de PC. Ze meldde zich aan bij MSN. Bo vertelde Lissa over het briefje, over de afspraak en samen bedachten ze wat Bo zou kunnen aantrekken, welke make-up en schoenen enzo. Dit was het eindresultaat van hun gesprek: ze zou haar lange blauwe jeans, bruine riem, zwart topje met een zwart-wit gestreepte trui aandoen, haar ballerina’s en haar haren wou ze los laten. Ze las het briefje nog eens goed. “Oohh nee!!Wednesday is woensdag en woensdag is morgen!” Lissa en Bo spraken af te zeggen tegen Bo’s ouders dat Bo bij Lissa om 4 uur had afgesproken. Om alles een beetje van zich af te zetten, downloadde ze wat muziek. Ze typte: Tokio Hotel – Monsoon. “ Dit liedje is het mooiste van het moment!” had Lissa gezegd. Op het scherm verscheen: Voltooid. Ze dubbelklikte en het liedje speelde af. Voor Bo het besefte was het liedje gedaan. Het begon opnieuw en opnieuw en opnieuw… Ze kon het nummer niet meer afzetten en plaatste het meteen op haar MP3. Ze ging naar boven. Ze probeerde te slapen , maar dat lukte haar niet. 1.00u, 2.00u, 3.00u. Bo moest steeds maar aan Ed en hun afspraak denken. Hoe zal hij zijn zonder vrienden? Hoe zal Bo zijn zonder vriendinnen? Ik, hij, samen op het strand. Denkend aan deze woorden viel ze in een diepe, diepe slaap…

Deel 4: de date

Woensdagmorgen, 10.30. Tuut, tuut, tuut,… Bo opende haar ogen, lachte en zette haar wekker af. Ze stapte uit bed en rekte zich eens goed uit. Toen ze eindelijk in slaap gevallen was, had ze heerlijk gedroomd: ik, Ed, samen op het strand. Ze liep de trap af en kwam in de keuken. Ze nam een appel, een yoghurtje, toast en confituur. Ze wou er straks gelukkeg en gezond uitzien, dus at ze niets wat zwaar op je maag kan liggen. “Mama, ik ga om 4 uur naar Lissa, ok?” “Natuurlijk. Wanneer ben je terug thuis?” “ Weet ik niet.” “ Voor 23u !” “Ok.” Dolgelukkig liep ze door het huis. Ze douchte, kleedde zich aan, poetste haar tanden en deed haar haar. Dit alles al zingend. Monsoon zat nog altijd in haar geheugen gegrift. Ze was in haar kamoer gaan zitten en had de Tv aangezet. De dag top 5 op tmf. Ze zong mee met ‘When you’re gone’ van Avril Lavigne en zag dat deze single nummer 2 had veroverd. Ze bleef kijken want als muziekfan was ze natuurlijk benieuwd naar de nummer 1. “ Avril Lavigne staat met haar ‘When you’re gone’ vandaag op nummer 2. Dat betekend dat we vandaag een nieuwe nummer 1 hebben. Het was te denken dat ze op 1 zouden belanden want de 4 Duitse jongens hebben al vele meisjesharten veroverd. En als al die meisjes dan ook nog eens stemmen op hun favoriet via tmf.be, is dit een doodnormale uitslag. Vandaag dus op nummer 1: Tokio Hotel met hun engelse versie van ‘Durch Den Monsun’’Monsoon’.” Bo hield even haar adem in, ging rechtop zitten en keek wol spanning naar de Tv. Ze vond de clip geweldig!!! Ze had ook nog een ander gevoel. Het leek net alsof ze de jongens al eens ontmoet had, maar ze kon zich niet inbeelden waar, dus liet ze dit voor wat het was en bereidde ze zich voor op haar afspraakje… Ze lag op haar bed naar de sterretjes op het plafond te staren. 2 uren gingen voorbij. Nu was het 3 uur. Bo ging rustig naar de badkamer om zich klaar te maken. Het was nu 15.45 en ze vertrok naar het strand. Tijdens de rit van haar huis naar het strand, zag en hoorde ze enkel positieve dingen: lachende mensen, vrolijke vogeltjes, groene bomen, een stralende zon, fleurige bloemetjes: de 7e hemel. Ze liet haar fiets op de dijk achter en daalde ontspannen maar toch wel nieuwsgierig de trap af. Er was wel zon, maar er stond ook wel een stevige bries. Het strand was redelijk verlaten. Geen spoor van Ed. Ze liep wat dichter naar de zee toe en keek naar de bootjes in de verte. Het was stipt 4 uur en Ed was er nog niet. “Ik geef hem nog wat tijd, het strand is ook zo groot”, dacht ze. Ze bleef naar de zee en naar de bootjes staren waardoor ze niet merkte wat er rondom haar gebeurde. Op een halve meter afstand kwam iemand met een hoed en een zonnebril naast haar staan. Omdat Bo niet reageerde, zei de persoon: “The sea is beautiful!” “Yes, it is”, antwoordde Bo en ze draaide zich naar hem toe. Hij draaide zich naar bo en op beide hun gezicht verscheen een glimlach. “Hi, Bo.” “Hi Ed”, zeiden ze en ze omhelsden elkaar. “Alles goed?” “Ja, natuurlijk, met jou ook?” vroeg Bo dolgelukkig. “Super!” antwoordde Ed. ze haakten hun armen in elkaaar en wandelden naast de zee. Ze praatten over een heleboel dingen: hun hobby’s, hun vrienden, school, gisteren,… Het was ondertussen al heel wat later geworden. “H, heb je zin om iets te gaan eten?” “Ja,” antwoordde Bo “ik weet een frituur waar ze heel lekkere frietjes hebben!” “Bo, ik neem jou toch niet mee naar een frituur?! Ik heb een tafel gereserveerd in een heel goed restaurant, kom.” Bo haalde een gekreukt briefje van 10 uit haar broekzak. Ed begon te lachen.”Zotteke! Ik betaal toch zeker!” Verlegen stak Bo het biljet terug. Ze liep naar Ed en hand in hand wandelden ze over de dijk naar het restaurant. “Chez Louis, hier moeten we zijn!” Ed wilde naar binnen stappen, maar was gestopt toen hij zag dat Bo aarzelde. “Wat is er?” vroeg hij bezorgd. “Vind je het niet goed?” “Jawel, maar het lijkt hier zo gezellig en zo chic en ik ben hier helemaal niet op gekleed en “ “Bo, je ziet er prachtig uit! Kom, neem mijn hand dan gaan we samen naar binnen.” Ze nam zijn hand en samen gingen ze binnen. Het was gezellig, het eten was lekker, de sfeer zat goed, kortom het was super! “Dat was lekker, maar nu heb ik zin om een film te gaan kijken. Ga je mee?” “Natuurlijk!” antwoordde Bo. Ze keken Pirates of the Caribbean III. Bo legde haar hoofd op Ed zijn schouder. Ze genoten van de film, maar aan alle mooie avonden komt een eind, dus ook aan deze. Ed liep met Bo mee tot aan haar fiets. Het was kwart voor elf, dus Bo moest bijna naar huis. Bij haar fiets aangekomen, namen ze afscheid. Bo bedankte Ed voor de leuke avond en gaf hem een kus op zijn wang. Ze wilde haar fiets nemen, maar Ed greep haar beide handen vast. Ze keken elkaar enkele seconden diep in de ogen. Hun hoofden kwamen dichter bij elkaar. Ed sloeg zijn armen om Bo heen en zij deed hetzelfde bij hem. Bo draaide haar hoofd een beetje en sloot haar ogen. Hun lippen raakten elkaar en Bo kreeg het afwisselend warm en koud. De zoen was lief en zacht. Weer glimlachte Bo. “Bo, ik moet je iets vertellen.” Bo keek heel triestig en zei: “Je hebt al een vriendin.” “Neenee, helemaal niet. Het is iets totaal anders. “ Ze keek nieuwsgierig. “Mijn naam is niet Ed maar Bill, Bill Kaulitz.” Bo schrok en keek recht in zijn ogen. “Sorry dat ik daarover loog, maar ik moest zeker weten of je van me houd om wie ik ben of omdat ik beroemd ben.” Bo’s ogen fonkelden. Nu zag ze het: het zwarte haar, de ogen, de videoclip, de foto’s, zijn piercings, het briefje, de security en de bekende stem. “En wat is je besluit?” vroeg ze plagerig. “Waarom houd jij van mij?” vroeg Bill op zijn beurt. “Ik hou van jou om wie je bent”, antwoordde Bo. “Wel, dan denk ik dat ik mijn e-mailadres en GSM-nummer wel kan geven”, zei Bill met een big smile. Hij gaf haar een briefje. “Dit briefje,” zei Bo,” gooi ik nooit meer weg, maar nu moet ik wel gaan….” Ze gaf hem nog snel een kusje op zijn mond en vertrok. Ze zwaaiden naar elkaar en beetje bij beetje verdween Bill uit haar zicht. Ze croste naar huis. Toen ze daar aankwam, ging ze direct naar bed. Ze was erg moe. Ze wilde de volgende morgen fit zijn om haar verhaal te aan Lissa te kunnen vertellen. Ze kroop in haar bed en sloot haar ogen en dacht nog maar aan 1 ding: “Droom over Bill en de kus, droom over Bill en de kus, droom over Bill en de kus…”

deel 5: de uitnodiging

Bo zette haar PC aan. Ze meldde zich aan bij MSN en voegde Bill toe. Hij was al dadelijk online. Ze startte meteen een gesprek. Bo zegt: ‘Hi =D’, Bill zegt: ‘Hi  alles goed?’ Bo zegt: ‘Natuurlijk! En met jou?’ Bill zegt: ‘Ook . Heel thuis geraakt zo te zien ; )’ Bo zegt: ‘Jaja… jij ook precies ; )’ Bill zegt: ‘ Mag ik je GSM-nummer?’ Bo zegt: ‘Ik denk niet dat dat gaat gaan…=( =s’ Bill zegt: ‘Oei?!’ Bo zegt: ‘Niets verkeerd, ik zou em echt geven, maar ik heb geen GSM :’(‘ Bill zegt: ‘Ooh, wat jammer. Dan zal ik wel regelmatig bellen (dan zal men beltegoed wel snel op zijn, maar voor jou het ik dat zeker over!)’ Bo zegt: ‘Ik van dat ook wel jammer…=( Maar ik kan wel met de vaste telefoon bellen =D en als je me toch dringend nodig moest hebben: 014/….’ Bill zegt: ‘Danke.’ Bo zegt: ‘’ Bill zegt: Heb je geen zin om morgen naar ons concert te komen in Oostende?’ Bo zegt: ‘Geven jullie hier een concert?! Wow dat zou wel leuke zijn maar ik heb geen tickets =(‘ Bill zegt: ‘Geen probleem. Je kan met ons backstage. En je moet van Tom, Georg en Gustav Lissa, Kasja en Lotte ook meebrengen =)’ Bo zegt: ‘Wow da zou echt super zijn!! Ik vraag het direct aan men ouders of het mag en aan de rest of ze meegaan. Ik rijd nu naar de anderen om het te gaan vragen en ik bel je vanavond, goed? Bill zegt: ‘Oke’ Bo zegt: ILY!!!(L)’ Bill zegt: ‘Ich liebe dich<3!’ Bo meldde zich af en rende naar haar mama. “Mama, mama, mama,” “Ja, Bo”, “We hebben op het strand dinsdag jongens ontmoet en ze willen ons morgenavond mee backstage nemen op hun concert! Mag ik gaan? Toe, toe, toe…” “Daar moet ik toch nog eens even over nadenken…” “ Al, ze hebben gevraagd of Lissa, Kasja en Lotte ook komen. Zij mogen waarschijnlijk ook gaan…” Bo keek met een plz-laat-me-gaan-blik naar haar moeder. “Je mag gaan, maar dan moet je vanavond wel op je broertje passen!” “Oke, ik zal dat doen! Dan vertrek ik nu naar de anderen.” Bo kon niet snel genoeg bij Lissa zijn. “Lissa, ik moet je dringend spreken. Je raad nooit wat ik heb meegemaakt!” Bo vertelde haar hele verhaal aan haar hartsvriendin, maar Lissa geloofde haar niet echt.. “Het is echt waar! En om dat te bewijzen, hebben ze ons uitgenodigd voor hun concert in Oostende morgen!” “Echt?!” “Ja echt! Nu moet ik wel door want ik moet nog naar Kasja en Lotte. Deze avond om 9u. op MSN, dan kunnen we nog wat dingen afspreken…” Bo vertelde dit alles ook aan Kasja en Lotte. Zij geloofden haar ook niet 100 procent… “Wacht maar”, dacht Bo toen ze terug op weg was naar huis. Thuis aangekomen rende ze naar boven en greep ze de telefoon. Ze toetste Bill’s nummer in en hoorde de telefoon overgaan. “Hallo, mit Bill”, “Ik mag!” Schreeuwde Bo door de hoorn.” H, das fantastisch!” “ja =D” “En de anderen? Hoorde ze Georg van ver roepen. “Dat weet ik nog niet maar ik heb gezegd dat ze vanavond om 9u; op MSN moeten komen.” “Oke. Vind je het goed als we je morgen met de auto oppikken?” “Ja, sgoed. Om hoe laat?” “Eeuhhmm…7u?” “Ok.” “Dan moet je me nog wel even uitleggen waar je woont…” “Ahja, bijna vergeten”, zei ze giechelend. “Weet je nog waar ik gisteren mijn fiets had gezet? “ “Ja…” “Wel, er is een straat recht tegenover het fietsrek. Als je die straat neemt zit ja al in mijn straat. Rijd een beetje verder en net achter het winkelcentrum woon ik. Ik zal tegen 7u. op straat gaan staan en dan zie je het wel.” “Perfect, tot morgen dan. Love you!!” “Oke. Dikke kus!” en ze hingen samen op. Bo belde direct naar Lissa. “H, Bo hier . Mag je?” “Ja!!” “Goed, kei tof. Ik vroeg me af of je zin hebt om nog snel even te gaan shoppen voor morgen. Goed idee. Ik heb echt niets meer in mijn kast liggen!” “Binnen een half uurtje bij mij dan?” “Oke, tot dan.” Ze belde ook nog naar Lotte en Kasja. Ze kwamen het winkelcentrum binnen en zagen de ongelooflijk leuke kleding hangen. Ze begonnen direct in de rekken te zoeken naar leuke kleding voor de volgende avond. 2 uur later had iedereen zijn spullen geshopt en besloten ze enkel nog kleren te passen voor de lol. Bo had haar camera bij en ze konden niet meer van het lachen toen ze sommige foto’s zagen. Nadat ze in het jeugdhuis nog iets gedronken hadden, en Bo had gezegd wanneer ze iedereen zou oppikken, keerden ze terug naar huis met een hele hoop tassen vol met kleren!

Deel 6: het concert

’s Morgens was Bo al vroeg uit de veren. Ze verveelde zich echt steendood, dus belde ze Lissa op om te vragen of ze geen zin had in een verwendagje bij Bo thuis. Lissa was dolenthousiast en vertrok meteen naar Bo. “Heej! Kom binnen”, zei Bo toen ze de deur opendeed. Bo wou er geen gras over laten groeien en begon direct met voorstellen voor te stellen. “Wat zullen we eerst doen? De sauna?” “Ja leuk, dan kunnen we daarna in het zwembad springen!” antwoordde Lissa. Ze zaten een half uur in de sauna en daarna sprongen ze met een grote aanloop het zwembad in. “Brr… Wat is het water koud!” zei Lissa terwijl ze met haar tanden klepperde en een pingun nadeed. “Haha, ik kom niet meer bij van het lachen!” riep Bo tussen het lachen door. Ze namen een opgeblazen strandbal en speelden rugby in het water, met twee. Rugby met twee ziet er echt grappig uit en dat vonden Bo en Lissa ook. Ze hongen en trokken aan elkaar, zonder de ander pijn te doen natuurlijk! Enkel de bal overleefd het niet; hij was uit het water gefloept, recht in het hok van de boze hond van de buren. Bo en Lissa hoorden een knal waarop het gejank van de hond volgde. Ze gierden van het lachen, echt niet normaal! “Die doet voor een poosje ook weer wat rustiger!” Bo’s mama kwam naar buiten rennen: “Wat was dat?” “Ooh, niets speciaals”, antwoordde Bo en ze hoorde Lissa stilletjes lachen. “Dan is het goed. Dames, over een half uur gaan we eten.” Zei ze. “Dan kunnen we misschien nog snel onze maskers opdoen?” vroeg Bo. “Ok, is goed.” Ze zagen er net uit als aliens, zo met dat groene spul op hun gezicht. Tien minuten later zei Bo: “Kom Lissa, dan gaan we ons gezicht wassen!”Hun gezichten waren proper en het eten was klaar: Mmm…spaghetti! “Meisjes, ik ga naar de winkel. Over een uurtje ben ik terug ondertussen kunnen jullie eten.” Ze aten zich rond en ze konden nog nauwelijks opstaan van hun stoel. Toen ze toch recht waren keek Bo afwisselend van lissa naar de spaghetti en terug. Lissa deed hetzelfde en de twee vriendinnen begonnen te lachen. Niemand thuis, een vriendin en een pot spaghetti. Dachten ze hetzelfde? “1, 2, 3 aanvalleeuuh!!” riep Bo en al snel brak er een oorlog uit. De spaghetti was echt overal! Op hun lichamen, op de vloer, aan en op de kasten, zelfs aan het plafond! Lissa en Bo maakten lol, maar toen de spaghetti op was voelden ze zich schuldig. Bo’s mama had het huis vol vertrouwen achtergelaten en zij maakten er zo’n boeltje van! “Ohnee, als mama dit ziet, mag ik nooit naar het concert!” zei Bo met de tranen al in haar ogen. “Kom, dan maken we het samen weer schoon.” Zei Lissa rustig. Eerst sprietten ze zichzelf af. “Kkkoouwdd!” zei Bo toen de ijskoude druppels die uit de tuinslang kwamen haar lichaam raakten. Ze raapten de slierten op die van hun af, op de grond gevallen waren en deden ze allemaal in een emmer. “Ok, dat was het eerste, nu is het plafond in de keuken aan de beurt!” Bo kroop op een ladder om alles van het plafond te halen en Lissa ving de slierten op met de emmer. Ze waste het plafond af met water en nu waren de kasten aan de beurt. Nu draaiden ze de rollen om: Bo hield de emmer vast en lissa plukte de slierten van de kasten en waste deze af. De vloer was het makkelijkst: spaghetti opkeren en eens met de rapte dweilen. Ze hadden alle ramen en deuren opengezet en ze waren zelfs met de haardroger aan de slag gegaan om de keuken droog te krijgen. Mama kwam thuis. “Oef, alles is proper en droog…” fluisterde Bo in Lissa’s oor. Ze slopen naar de jacuzzi. Aaa… Zalig was dat! Na de jacuzzi besloten ze om zich toch maar eens heel grondig te douchen, zo na hun food-fight. Ze doucheten om beurten. Om 4 uur ging Lissa naar huis. Bo belde nog snel even naar Bill. “Hee Bill!” “Bo! Hee, alles goed?” “Jaja, natuurlijk. Met jou ook?” “Jaja. Sorry, ik moet eigenlijk gaan want we hebben weer al een interview. Moet je me iets dringends of belangrijk vragen of zeggen?” “Ja, om hoe laat kwamen jullie langs mij?” “7uur niet?” Ja , ik denk van wel. Ga nu maar snel naar je interview. Ik zie je vanavond wel.” “Ja. Ik hou van je!” “Ik ook van jou!!” zei ze nog en ze legde de hoorn weer neer. Eigenlijk wist ze nog precies om weld uur de jongens haar kwamen oppikken, maar ze wilde gewoon nog even Bill zijn stem horen. Dat vond ze zo fijn! Weer verveelde Bo zich, dus ging ze nog maar even op MSN. Ze vond dit altijd wel fijn. Zo met mensen praten en eigenlijk ook weer niet echt praten. Na een halfuurtje had Bo honger en besloot ze dus te gaan eten. Na het eten ging ze zich klaarmaken. Ze trok de kleren aan die ze gisteren geshopt had. Het was iets heel aparts, maar iedereen vond het prachtig staan bij haar! Ze trok het kleedje over haar hoofd. “Een van deze sterretjes op mijn jurk noem ik Bill”, dacht ze in zichzelf. Ze koos het sterretje het dat het dichtst bij haar hart lag. Ze droeg een beetje mascara. Ze deed nooit make-up op, maar bij dit kleedje paste het wel. Ze wachtte en wachtte. Ze keek op haar horloge. “Nog 10 minuten, dus ik zal al maar op straat gaan staan.” Stipt om 7u zag ze een zwarte limo in haar richting rijden. Ze drukte op de bel naast de poort. “Mama ik ben weg .” “Ja schat, tot straks.” De deur ging open en Bill stapte uit. “Heej!!” ze vlogen in elkaars armen. Bill zwierde Bo rond. Zo blij waren ze beiden! Als een echte gentleman, liet Bill Bo in stappen. Ze begroette ook de andere jongens. “Zo, wie is de volgende?” vroeg Tom nieuwsgierig. “Lissa”, zei Bo. “Moet ik niet vooraan naast de chauffeur gaan zitten om de weg te tonen?” “Nee, tenzij je liever daar dan hier zit”, zei Bill plagerig. Ook Lissa stond buiten klaar. Deze keer was het Tom zijn beurt om de gentleman uit te hangen. Zijn ogen werden duidelijk groter doen hij Lissa zag! Hij stotterde zelfs een beetje: “H..hey”, zei hij en gaf Lissa een kus op haar wang. “Stap maar in!” zei Tom met een big smile en Lissa bloosde een beetje. “dat was nummer 2 Nu 3&4 nog”, zei Georg. Ze haalden ook Kasja en Lotte op. Ze kwamen aan bij het concertgebouw en hoorden de journalisten roepen. De ramen waren verduisterd, dus flitsen zagen ze niet. Dit veranderde al snel toen de portier de deur opendeed. Niets anders dan flitsen van camera’s! Bo keek geschrokken en Bill had dit, gelukkig, gemerkt zodat hij haar nog snel wat richtlijnen kon geven. “Blijf, nadat wij zijn uitgestapt, nog even zitten tot we binnen zijn. Kom dan zo snel mogelijk naar binnen. Er zal jullie niets gebeuren. Ik beloog het.” Na deze woorden gaf Bill een kusje op Bo’s voorhoofd en stapte hij uit de auto. Het geflits werd heviger en Bo hoorde enkele meisjes schreeuwen. De anderen keken anstig naar Bo. “Volg mij zo snel mogelijk. Er zal niets gebeuren, dat heeft Bill me beloofd!” Ze pakten elkaars handen en liepen naar de open deur. Weer werd er heel wat geflitst, maar Bo trok zich daar niets van aan. Toen ze eindelijk (het leek wel een eeuwigheid te duren) binnen waren, werd de deur achter hen heel snel gesloten. Ze ploften neer bij de Tom, Georg en Gustav op de bank. “Waar is Bill?” vroeg Bo zich af. Ze keek zoekend de kamer rond maar geen Bill te zien. Tom had Bo’s blik gezien.”Ga maar naar zijn kleedkamer. Normaal wil hij niet gestoord worden, maar als hij ziet dat jij het bent, vind hij het vast niet erg.” Fluisterde hij zachtjes in haar oor. Ze stond op en begon Bill’s kleedkamer te zoeken. Op een witte deur hing een papier met ‘BILL’ erop. Ze klopte zachtjes op de deur, maar kreeg geen antwoord. Ze klopte nog eens. Bill deed de deur open en weer vlogen ze bij elkaar in de armen. “Ik heb jou zo erg hard gemist! Ook al was het maar even!” zei Bill. Ze zoenden opnieuw en Bo vond het zalig om zijn armen rond zich te hebben. Opeens ging de deur open. Het was Tom: “Sorry dat ik stoor maar het concert gaat zo beginnen.” Zei hij een beetje geschrokken. “Ik kom er zo aan”, antwoordde Bill. Bo keek een beetje droevig. Bill stak zijn hand onder haar kin en duwde haar hoofd zachtjes weer omhoog. “Niet droevig kijken, daar word ik ook droevig van!” “Ik heb geen zin om jou te delen vanavond”,zei Bo. “Jij en je vriendinnen lopen zo even mee en dan kunnen jullie via een deur in de zaal, voor het podium gaan staan. Dan ben ik nog steeds dicht bij je!” Bo keek Bill aan met een oke-dan-maar-blik en Bill moest lachen. “Is niet grappig!” riep Bo. Bill gaf haar nog snel een kusje op haar mond en trok haar mee naar de anderen. “Zo, dat werd tijd!” zeiden de drie jongens. Bill fluisterde iets in een van de bodyguards zijn oor en gij knikte. “Volgen jullie mij maar”, zei de half bodybuilder-bodyguard en ze volgden hem. Hij leidde hen naar een plekje vlak voor het podium. De jongens kwamen een voor een op op ‘Break away’. Ze speelden enkele nummers en toen was er even pauze voor de jongens. Ze mochten niet naar de jongens toe, dus liepen ze alle vier met een zuur gezicht terug naar hun plek. Ze kwamen weer op en Bill ging op een kleiner podium, dat verbonden was met het grote, staan. Hier stonden Bo en de rest heel dicht bij. “Het volgende nummer”, begon Bill,” is voor iemand heel speciaal.” Terwijl hij deze laatste woorden zei, keek hij recht in Bo’s ogen en knikte hij zachtjes ja. Bo voelde zich helemaal warm worden. Ze hoorde de eerste akkoorden van ‘By your side’ en ze begon spontaan mee te zingen. “Ooh wat is hij toch een schatje!” dacht ze bij zichzelf. Na het concert mochten ze eindelijk weer naar achter. Bo legde haar handen voor Bill’s ogen. “Rarara, wie ben ik?” “Mmm… moeilijke vraag: heeft ze een rokje aan?” “Nee.” “Een kleedje dan?” “Ja.” “Draagt ze veel armbanden?” “Bwa… valt mee. Weet je het al?” “Ik heb nog een vraagje: Heb ik net een liedje voor haar gezongen?” Bo nam haar handen weg en ging dadelijk voor Bill staan. Weer raakten hun lippen erlkaar en weer werd Bo overgelukkig vanbinnen. “Kom dan gaan we bij de anderen zitten.” Zei Bill. Hand in hand liepen ze terug . het was na het concert verschrikkelijk saai in het gebouw, dus zaten ze snel weer in de auto, op weg naar huis. Bo lag tegen Bill aan en hij met zijn arm om haar heen. Tom was met zijn hoofd op Lissa’s schoot gaan liggen. Georg, Gustav, Kasja en Lotte waren de hele tijd aan het lachen en aan het praten maar de andere vier hadden hier niet zo veel zin in. Bill liet zijn vingers door Bo’s haar glijden. “Dag Kasja. Tot nog eens.” Ze wuifden nog even en de auto vertrok weer. Nu was het heel wats stiller, zo zonder Kasja en Lotte. “Zullen we in onze hotelkamer nog wat gaan drinken?” vroeg Bill aan Bo, Lissa en de andere jongens. “Ja, is goed.” Knikten ze alle 5 in koor. “Om hoe laat moeten jullie thuis zijn?” vroeg Tom. “Niet.” Antwoordden Bo en Lissa. De jongens keken hen niet begrijpend aan. “Onze ouders zijn op weekend met de oud leiding van de chiro. Ik en Lissa zijn het hele weekend alleen thuis en mijn jongere broer is naar mijn moeke.” Vertelde Bo. “Aah zo..” zei Tom. “Dan kunnen jullie nog gerust even mee.” Ze kwamen aan bij het hotel en het was echt enorm! “Vind je het dan zo indrukwekkend?” vroeg Bill Bo toen hij zag dat haar ogen groter werden en haar mond open viel. “Ja”, antwoordde ze. Ze gingen binnen en liepen direct naar een van de hotelkamers, die van Bill. Tom opende de deur en Bo kon haar ogen weer niet geloven. “Zo groot, net een appartement!” was het enige dat ze kon uitbrengen. Ok, het was wel rommelig maar daar trok Bo zich niets van aan. Ze ploften met z’n zessen neer op de bank en de minibar moest eraan. Zo veel drinken voor normaal slechts een persoon! Er viel na een tijdje een ijzige stilte die uiteindelijk door Tom doorbroken werd. “H, wat vinden jullie van een spelletje?” “Goed idee!” antwoordde Gustav. “Wat dachten jullie van verstoppertje?” zei Tom dood serieus. De anderen begonnen te lachen maar Georg zei: “Eigenlijk niet zo’n slecht idee!” ze waren allemaal goed aangestoken, dus hoe kinderachtig het spel ook was, kon hen niets schelen. Ze vonden het zelfs wel leuk. Bo en Bill hadden zich verstopt in de badkamer. Bill sloeg zijn armen om Bo heen en weer raakten hun lippen elkaar. Het leek heel kort maar opeens ging de badkamerdeur open. Georg kwam lachend binnen, daardoor waren zijn ogen gesloten. “Lissa en Tom zijn…”zijn woorden stopten toen hij Bo en Bill zag staan. “Sorry voor het storen.” Zei hij en hij was weer weg. 5 minuten later kwamen ze eindelijk uit de badkamer. “Recordtijd!” riep Tom door de kamer, maar dat negeerden ze. Bill ging zitten en Bo kroop weer dicht tegen hem aan. Ze dronken nog wat, maar ze waren allemaal zeer moe. “Wie doet ons naar huis?” vroeg Lissa. “Jullie gaan nergens heen”, zei Tom. “Lissa kan bij Tom liggen en Bo bij mij als jullie dat willen natuurlijk!” Bo en Lissa vonden het ok. Tom was op zijn kamer al 2 shirts gaan halen en ze gingen elk naar hun kamer. “Ik moet nog even naar Georg, maar ga al maar slapen als je wil.” Zei Bill en hij sloeg de deur achter zich dicht. Bo liep naar de deur en legde haar oor ertegen. Ze hoorde Tom, Bill en Gustav bij Georg naar binnen gaan. Ze deed haar deur open en liep op de tippen van haar tenen naar Lissa. “Schat, nu al terug?” zei Lissa terwijl ze de kamer binnenkwam en zag dat Bo in plaats van Tom in de kamer zat. “Schat?” vroeg Bo. “Ja”, zei Lissa verlegen. “Hebben jullie al gekust?” vroeg Bo nieuwsgierig. “Ja”, antwoordde Lissa weer. “Whiii!!” riep Bo. “Jij en Bill kunnen het anders ook wel goed met elkaar vinden!” Bo lachte. “Hebben jullie al gekust?” vroeg Lissa nu aan Bo. “Ja al 3 keer ”, zei Bo. “Hoeveel keer jij al?” “2”, zei Lissa trots. “Al ik ga terug zodat ze niets merken. Slaapwel x!” “Ja, slaapwel!” Bo sloop terug en had net de deur dichtgetrokken toen ze die van Georg hoorde opengaan. Ze sloop naar het bed en deed alsof ze sliep. Bill kwam binnen en ging op zijn hurken voor het bed zitten. “Ik hou van jou!” fluisterde hij. Tot zijn grote verbazing zei Bo: “Ik ook van jou!” en ze opende haar ogen. “Ik dacht dat je sliep.” Bo lachte terug. “Ik kom zo bij je, ik trek nog snel iets anders aan.” Nog geen vijf minuten later kroop Bill bij Bo en sloeg hij zijn armen om haar heen. “Slaapwel schat." “Slaapwel”, antwoordde Bo dolgelukkig.

Deel 7: een dagje TH

“Pfff… Opstaan.” Dacht Bo bij zichzelf en ze opende haar ogen. Ze draaide zich om om naar Bill te kunnen kijken, maar hij was weg! Bo ging met een geschrokken gezicht rechtop zitten. Bill stond met een dienblad vol eten en drinken en met de mooiste glimlach van de wereld in de deuropening. “Mist je me al?” vroeg Bill aan Bo, die terug was gaan liggen toen ze Bill zag staan en zag dat hij haar aan het plagen was. Hij zette het dienblad op een tafeltje en ging naast Bo liggen. “Heeft iemand een beetje last van een ochtend humeur?” vroeg Bill zacht. Bo lachte en antwoorde: “Misschien een heel klein beetje..maar het is zo in een keer over.” Ze kuste plagerig Bill’s lippen. Bill stond op en nam het dienblad van tafel. Hij zette het over Bo en ging naast haar zitten. “Ooh zo lief! Er staat zelfs een roosje bij!” Ze aten het ontbijt op en kropen nog even dicht tegen elkaar aan. Bo genoot van elke seconde, want ze wist dat Bill binnenkort terug naar Duitsland moest. Tom kwam met veel lawaai de hotelkamer binnen; hij trommelde op alles wat hij tegenkwam: de deur, de muur, de kast, een stoel, de tafel en hij eindigde zijn stoet naast Bo op het bed. “Ik, Lissa, Georg en Gustav hebben geen zin om een hele dag in het hotel door te brengen, dus we kozen een dagje Brussel. Gaan jullie mee?” “Toohom…” antwoordde Bill gerriteerd. “Enkel als een dagje Brussel, een dagje shoppen betekend!” zei Bo. “Jaja”, antwoorde Tom dik tegen zijn zin. Bo sprong op en ging zich aankleden en wassen. Tom en Bill hadden een gesprek, maar Bo hoorde het niet door het stromende water dat uit de douche vloeide. Ze wilde het eigenlijk niet weten, nee het moest tussen hen blijven. Ze stond voor de spiegel haar haar te doen als Lisa de deur openzwiert en de kamer binnenstormt. “Wohow! Ook goede morgen. Amaai, ik dacht even dat ik in de lucht zat toen ik u op wolkjes zag binnenvliegen!” De twee lachten zich te pletter. “Heb jij dan niet lekker geslapen?” vroeg Lisa nieuwsgierig toen ze op de badrand ging zitten. “Tuurlijk wel!” zei Bo terwijl ze rond draaide en naast Lisa op de badrand lande. “Ik voelde me echt veilig in zijn armen!” vervolgde Bo. “Ik ook, maar dan wel in die van Tom e!” antwoordde Lisa. Ooh, wat konden zij twee toch een lol hebben samen. Tom kwam de badkamer binnen en nam dadelijk plaats naast Lisa op de badrand. “Seg, als de dames uitgekletst zijn, kunnen we dan eindelijk vertrekken?” ze renden om ter eerst naar de lift. Spijtig voor Tom, maar hij moest de trap nemen, want de lift zat al vol. Hij stond beneden op de rest te wachten. “De trap gaat toch wel sneller!” zei Tom met een grote grijns omdat hij eerst beneden was. Bo ging naast Bill in de limo zitten. Ze legde haar hoofd in zijn schoot en ze kon een kleine geeuw niet bedwingen. “Oei, nog moe?” “Bwa, een klein beetje”, gaf Bo toe. Ze kwamen in Brussel aan en zochten meteen de winkelstraat op. “Bill,” zei Tom, “ik, Lisa, Georg en Gustav gaan andere dingen doen, want we hebben niet zoveel zin in shoppen. Spreken we straks ergens af?” “Ja, is goed. Laten we zeggen hier om 4 uur?” “Owke.” En Tom en de rest verdwenen al uit het zicht. Bill had een zonnebril en een pet op gezet, want hij wilde vandaag een dagje rust, geen journalisten! “Kom”, zei Bill toen hij zijn hand naar Bo uitstak. Hand in hand liepen ze door de winkelstraat. Ze liepen de eerste winkel in en al meteen zag Bo leuke dingen hangen. Twee uur later stonden ze aan de kassa aan te schuiven om af te rekenen. “125 euro alstublieft”, vroeg de kassierster vriendelijk. Bo opende haar portemonnee. “Ooh nee!” riep ze luid, “ik heb geen creditcard bij me!” bo was zo druk bezig haar portemonnee te doorzoeken naar haar creditcard, dat ze niet merkte dat Bill zijn spullen op de toonbank legde en naar de kassierster gebaarde het bij op de rekening te zeten. “250 euro is het dan.” Bill betaalde en nam de tassen aan “Shit . Ik heb ze echt niet bij!” riep Bo nog eens, maar deze keer boos. “Ik heb alles al betaald”, zei Bill. “Je hebt wat?! Billie, dat is toch giga-veel! Ik wil niet dat je mijn spullen betaald!” zei Bo. “Geeft niet joh!” zei Bill. “Ok, maar ik betaal je alles terug!” Zei Bo op een ik-dult-geen-tegenspraak-toon. “Zien we nog wel”, antwoordde Bill lachend. “Bill, ik heb honger. Jij niet?” vroeg Bo. “Eigenlijk best wel. Wat wil je eten?” “Croque Monsieur!” antwoordde Bo. “Ok, het word croque monsieur.” Zei Bill. Ze gingen een gezellig restaurantje binnen en gingen ergens achteraan zitten. Meteen kwam er een ober. “Goedendag. Willen jullie iets drinken?” “2 cola’s alstublieft.” Zei Bo gauw, want ze zag dat Bill hem niet begreep. Hij lachte en ging weg. 5 minuten later kwamm hij terug met het drinken en bestelde Bo ook al de croques. Zij en Bill praatten gezellig, maar er was toch een vraag die op haar tong lag. Ze kon het dan ook niet laten om ze te stellen. “Bill, wanneer moeten jullie gaan?” vroeg ze aarzelend. Bill sloeg zijn ogen neer op de tafel. De tranen sprongen in zijn ogen. “Maandag”, zei hij droevig. “Bill, niet wenen!” zei Bo. Maar ook in haar ogen stonden tranen. Er kwam direct nog een vraag in haar op, maar ze kon zich toch bedwingen ze niet te stellen. “Maar kom,” zei Bill,” we hebben nog anderhalve dag!” “Ja!” zei Bo. Daar kwamen hun croques. MMM… hrlijk! Ze bleven nog even napraten, maar doken daarna toch de winkels weer in. “Hier, trek dit eens aan”, zei Bill. Bo nam het kleedje aan en ging het passen; ze keek in de spiegel die in de paskamer hing. “Oohh…” zei ze zacht. “Klaar?” vroeg Bill na een kwartier. Ze deed het gordijn weg en Bill kon zijn ogen bijna niet geloven. “Wow, je ziet er prachtig uit!” “Dankje.” Zei Bo verlegen. Ze keken elkaar even aan en omhelsden elkaar dan. Bill’s greep verzwakte, maar hij hield Bo nog steeds vast. “Ik hou van je”, fluisterde Bill zachtjes op een ietwat speelse manier in haar oor. “Ik hou ook van jou”, antwoordde Bo. Ze rekenden hun spullen af en liepen terug naar de afgesproken plek. Ze zagen Tom, Georg, Gustav en Lissa al van ver zitten. Toen we ons weer bij hen voegden, vroeg Bill meteen op een nieuwsgierige toon: “Wat hebben jullie gedaan?” “Heb jij het dan niet naar je zin gehad omdat je zo nieuwsgierig bent naar wat wij hebben gedaan?” vroeg Tom aan Bill terwijl hij hem met een plagerige blik aankeek. “Natuurlijk heb ik het naar mijn zin gehad!” antwoordde Bill terwijl hij Bo een knipoogje gaf. Bo lachte terug als antwoord op de knipoog. “Gaan we iets drinken?” vroeg Gustav na een korte stilte. Er weerklonk een instemmend gemompel en ze gingen op zoek naar een leuk cafeetje. Georg en Gustav liepen voorop, gevolgd door Tom en Lisa –hand in hand- en daarachter Bo en Bill. Bill hield Bo stevig tegen zicht aan. De vlinders in haar buik maakten overuren. Ze gingen binnen in een gezellig cafeetje en ze namen plaats in de zetels. Ze bestelden iets om te drinken en begonnen te discussiren over wat ze vanavond zouden gaan doen. Bo moeide zich niet echt. Zij was met Lisa bezig over hoe ze dit allemaal aan de anderen zouden vertellen… “Misschien is het beter als we dit nog even stilhouden. Niet?” “Ja, goed idee”, knikte Bo instemmend. Toen volgde ze even het gesprek van de jongens en kreeg ze een leuk ideetje in haar hoofd.

Deel 8: De nachtuitstap

“Bij ons in de buurt is er een fuif en ik zou daar echt graag heen gaan, want mijn vrienden gaan daar ook zijn.” Zei Bo. “Worden we dan niet herkend?” vroeg Gustav. “Nee, daar vinden we wel iets op! Ik wil jullie vriendinnen wel eens leren kennen!” zei Tom lachend nu kreeg Georg ook een grijns op zijn gezicht. Lissa keek Tom niet-begrijpend aan. “Geen zorgen, gewoon uit nieuwsgierigheid met wie jij zoal omgaat…” zei Tom toen hij Lissas geschrokken gezicht zag. Hij drukte een kus op haar lippen. “Ik hou van je!” fluisterde hij net iets te hard in Lissas oor. Georg kon nauwelijks zijn lach inhouden, maar na een paar dodlijke blikken van Tom probeerde hij toch zo serieus mogelijk te kijken. “Ok, het wordt de fuif!” zei Bill. “Ja, en daarna kunnen jullie wel blijven slapen”, antwoordde Bo. “Ok”, zeiden de andere 5. “Maar dan moeten we eerst nog naar de GB, want er is niets meer in huis.” Bo nam een pen en een bierkaartje. “Choco, brood (= sandwiches), kaas, hesp, nog iets? En voor vanavond?” zei ze. Niemand antwoordde. “Ik wil eigenlijk jullie kookkunsten wel eens zien,” zei Lissa met een beetje een schijnheilige lach op haar gezicht. De 4 jongens barstten in lachen uit. “ Weet je, we zullen het vanavond bij pizza houden en dan zullen we onze kookkunsten laten zien nadat we over een paar jaar kooklessen hebben gevolgd.” “Ga dan toch maar alleen Gusti, ik nie!” antwoordde Tom direct. Nu was het de beurt aan Bo en Lissa om eens goed te lachen. “Ok, pizza” antwoordde Bo tussen 2 lachbuien door. “Kom dan zijn we weg.” Zei Bill. Ze reden naar de GB en de jongens keken om zich heen alsof ze nog nooit naar een supermarkt geweest waren. “Euh,, Bill? Is er iets?” vroeg Bo. “Nee. Het is hier zo normaal. Ik kom bijna nooit meer in de supermarkt.” Ze vonden alles wat ze nodig hadden en reden naar Bo’s huis. Ze laadden de tassen uit en begonnen te discussiren over wie waar ging slapen. “Het dubbelbed van men ouders, mijn bed, het bed van men broer en her logeerbed in de logeerkamer; kies maar.” “Ik in jouw bed, Georg in dat van je broer, Tom bij lissa en jij bij Bill.” Was Gustav’s zinnigste antwoord. “Ok, maar wie op de matras en wie in het bed?” vroeg Bo. “Wacht,” zei Georg,” ik heb een nummer in men hoofd en jullie moeten raden. Van 1 tot 2.” “2” zei Tom. “Ja, juist.” “Haha, geen matras!” riep Tom op een ‘overwinnende’ toon. Ze maakten de bedden op terwijl de pizza in de oven stond. Ze aten en maakten zich klaar om naar de fuif te vertrekken. Ze hadden de limo maar een paar straten verder gezet, om niet de aandacht te trekken. Gustav was bob vanavond. Ze gingen de fuif binnen en Bo zocht meteen naar haar vriendinnen van school. “Lies!” riep ze al van ver. “Bo!” riep deze op haar beurt. Ze liepen naar elkaar toe en gaven elkaar een dikke knuffel. Bo stelde Bill en de rest voor aan Lies. Om 11uur kwam er een traag liedje en Bill vroeg Bo om te dansen. “Natuurlijk!” zei ze. Bo sloot haar armen rond Bill’s nek en hij legde zijn armen nonchalant rond haar middel. Bo legde haar hoofd op zijn schouder en veolde het kloppen van zijn hart. Na het liedje vonden hun lippen elkaar weer. Tom kwam bij hen staan. “Waar is Lissa?” vroeg Bo. “Ze is even bij haar vriendinnen gaan staan, maar ik moet Bill even spreken.” “Moet dat echt nu?” vroeg hij. “Ja, best wel.” Bo zocht naar haar vriendinnen en had onderweg de coctailbar gevonden. Ze was al aangeschoten en door enkele coctails zat genoeg om zotte dingen te doen. Weer kwam er een schuifelnummer. Een jongen vroeg haar om te dansen en samen hadden ze veel lol. Niet moeilijk, Bo had te veel gedronken. Stilletjes gleden zijn handen naar beneden, maar het leek haar niets te schelen. Na het liedje kuste hij haar plotseling. Ze zoende hem terug, maar opeens werd ze ruw naar achter getrokken. Ze keek in de woedende ogen van Lissa. “WAT in hemelsnaam doe je?! Ben je gek ofzo? Wa bezielt u?” Bill stond met tranen in zijn ogen op enkele meters afstand. “Seg, waar hebdet over? Heb ik u iets misdaan? Ik dacht van nie, dus het kan wel wa vriendelijker, nie?” Lissa merkte dat er iets niet klopte aan Bo’s uitleg. Haar vriendin zou nooit zo reageren! Toen zag ze het plastieken bekertje en begreep ze alles. “Ooh, meid wat heb je gedaan?” zei ze droevig. “Kom we gaan.” En ze pakte bo bij haar arm. Ze berichte naar Tom om naar de auto te gaan en ze verlieten de fuif. Toen ze bij de auto aankwamen, waren de jongens al vertrekkensklaar. Ze stapten in en al snel viel Bo in slaap. Bill zat nog steeds met tranen in zijn ogen, af en toe ontsnapte er een en rolde ze over zijn wang om uiteen te spatten op zijn sjaal. Nu Bo sliep, kon Lissa duidelijk maken dat ze Bo nog nooit zo zat had gezien. “Praat het morgen uit. Ik weet dat ze je nooit zou kwetsen als ze nuchter is!” “Laat Bill maar even doen, hij heeft het nodig. Ik voel het,” fluisterde Tom Lissa toe. Thuis aangekomen besloten ze dat het beter was dat Bill en Lissa van slaapplek wisselden.

Deel 9: een verschrikkelijke ochtend

De jongens zaten beneden en Lissa was op een stoel bij Bo gaan zitten. Om 11 uur werd ook zij wakker. “Oooh…hoofdpijn.” “Verdiende loon!” beet Lissa terug. Bo schoot recht. “Wat? Ook goedemorgen!” “Nie zo een goede morgen denk ik. Weet je dan niets meer?” antwoordde Lissa boos. Bo probeerde zicht de vorige avond te herinneren. Beetje bij beetje begon ze te beseffen wat er was gebeurt. “Bo, Bill heeft de hele nacht om je gehuild. Ik laat je even alleen om na te denken.” Lissa verdween uit de kamer. Bo kleedde zich aan, griste haar mp3 van het nachtkastje en liep stilletjes de trap af. Ze hoorde de anderen praatten en af en toe een snik. ‘Bill..’ dacht ze. Ze nam haar jas en sloeg de achterdeur achter zich dicht, ze moest even verse lucht scheppen. Lissa keek door het raam naar buiten en wist meteen waar Bo heen liep. Bo rende weg, weg van Bill, weg van Lissa, weg van Tom, Georg en Gustav. Weg van alles en iedereen. Weg van haar zorgen. Enkel haar mp3, een boom om tegen te leunen en frisse lucht konden haar nu troosten. “Oohnee…” zei ze de hele tijd bijna onhoorbaar. De tranen stroomden over haar wangen en deze veranderden bijna in watervallen. Haar make-up was helemaal uitgelopen. Zwarte vlekken vormden zich op haar wangen. Het was redelijk koud voor de tijd van het jaar, maar dat voelde ze niet. Ze werd uit haar gedachten gehaald door en hand op haar schouder. Lissa. “Lissa, wat heb ik gedaan?” lissa knielde naast Bo neer en sloot haar armen rond haar. “Meisje, toch.” Zo bleven ze even zwijgend zitten. Lissa voelde Bo’s verdriet. Ze wisten altijd alles van elkaar, net alsof zij tweelingen waren. Ze waren Hartsvriendinnen. Met een grote hoofdletter ‘H’. “Wil je Bill halen? Ik kan de anderen nu even niet onder ogen komen, maar ik wil het wel goedmaken.” “Natuurlijk.” En Lissa verdween nadat ze Bo een moedgevende lach had gegeven. Bo legde haar hoofd tegen de boom en sloot haar ogen. “Bill, Bo vraagt naar je! Ze wil het echt graag terug goed maken.” Tom fluisterde nog iets in Bill’s oor en Bill vertrok naar buiten. Hij slenterde een beetje, want hij had even geen zin om degene van wie hij zo veel hield en die hem had pijngedaan onder ogen te komen. ‘Kom op Bill. Ze wil het zelf goedmaken.’ Sprak hij zich nog wat moet in. Toen voetstappen hun weg staakten, opende Bo haar ogen en zag ze Bill staan. Hij keek haar niet aan en ging met zijn rug tegen de boom zitten. “Het spijt me zo…” begon ze terwijl de tranen, die net even geminderd waren omdat ze het van zichzelf moedig vond dat ze het zelf wilde oplossen, vloeiden weer rijkelijk over haar wangen. Ze weende zo hard, dat Bill door de boom heen de spijt kon voelen. ‘Nu is het aan mij.’ Bill schoof op en nam haar in zijn armen. Ook bij hem liepen de tranen over zijn wangen. Zo bleven ze nog 10 minuten zitten, zwijgend enkel wenen konden ze nu. “Ik, ik weet niet wat ik had. Omg, ik had veel te veel gedronken! Ik wilde je niet kwetsen! Ik wist niet meer wat ik deed! Ik heb er echt spijt van Bill! Ik wil je niet kwijt, ik hou te veel van je.” Ze legde haar hoofd op zijn schouder. Hij streelde met zijn hand door haar haar. “Het spijt me zo.” “Het is goed, rustig. Het komt goed!” zei Bill geruststellend. Ook hij voelde Bo’s verdriet en hij wist gewoon dat ze er spijt van had. Nu moesten ze terug lol maken zodat zij zijn vertrouwen kon herwinnen. Bo wilde wel huilen, maar haar tranen waren op. Een rilling kroop over haar rug. “Kom, een pijnstiller kan je wel gebruiken denk ik.” Zei bill bezorgd en ze liepen in elkaars armen terug naar het huis. De rest zat boven en zij gingen tegenover elkaar aan tafel zitten. Bill nam een glas met water en een aspirine en zette het glas voor Bo neer op tafel. Ze dronk het glas leeg en vulde het nog eens om de verschrikkelijke smaak van de pijnstiller weg te spoelen. Bo wist met zichzelf geen blijf. Ze voelde zich opgesloten de vier muren van de keuken. “Heb je zin om te gaan wandelen?” vroeg ze aan Bill. Ze moest echt weer naar buiten. Het huis zorgde dat ze zich onzeker voelde. Ze wilde wel heel graag met Bill praten maar de muren belemmerden dat. Door hun donkere kleur moest ze telkens weer aan de vorige avond denken.

VERVOLG VAN DEEL 9 ( KWAS DIT DEEL VERGETEN :S)

“Ja” zei Bill terwijl hij heel diep in gedachten verzonken zat. Bo schreef op het bord: ‘B zijn wandelen XXXHVJULLIE!” Vanbinnen voelde Bill een lach opkomen, maar hij kon het krulletje boven zijn lippen niet tonen. Arm in arm liepen ze door het park. Bij de vijver hielden ze halt. Ze keken naar de eendjes en zwanen op het water. Eindelijk kon Bill de lach tonen waar Bo op gevallen was. ‘Eindelijk’ dacht ze. Ze liepen luid lachend weer richting uitgang. Ze waren weer gelukkig samen en Bo had zin om eventjes speels te zijn. Ze pikte Bill’s pet en rende er als een speer vandoor. “H, men pet!” riep Bill nog achterna. Al snel vertraagde ze, want ze wilde eigenlijk wel dat Bill haar inhaalde. Hij sprong bijna in haar nek en probeerde zijn pet te pakken te krijgen. Tevergeefs. Zijn tweede poging moest hij toch wat tactischer aanpakken. Hij sloot zijn armen om Bo en zo bleven ze even staan. Hij nam zijn pet en samen liepen ze het park uit. “Weet je, ik heb eigenlijk wel zin in een film. Ga je mee?” Bo’s gelaatsuitdrukking vertelde genoeg. “Jij kiest!” zei Bo toen ze aan de kassa stonden. “2 tickets voor ‘The Persuit of Happines’”. Ze gingen ergens achteraan zitten. Bo legde haar hoofd op zijn schouder en ze namen elkaars hand vast. Bo genoot van de film en liet soms een traantje de vrije loop, dat dan gestopt werd in het midden van haar wang door Bill’s wijsvinger. Ze nam hem in haar armen. “Het spijt me echt Bill. Wat ik deed, is niet goed te keuren, maar ik heb er echt spijt van en ik kan niet zonder jou! Kan je me ver-“ Bill legde zijn wijs en middelvinger op haar lippen. “ Ik geloof je ook wel als je het 1 of 2 keer zegt, stop nu. Ik kan ook niet zonder jou!” Hij kuste haar heel voorzichtig, net alsof het de eerste keer was. Na de kus kropen ze dicht tegen elkaar aan en genoten ze van de rest van de film…

Deel 10.1: Verrassing

“Waar gaan we nu heen? Jij kiest”, zei Bo. “Eeuhh.. ik weet niet.” Op dat moment ging Bills GSM af. “Pff… Tom.” “Neem op! Misschien is het iets belangrijks!” en Bill nam op. “Ja?” zei hij tikkeltje gerriteerd. “…” “Ja.” “…” “Ok.” “…” “Nu?” “…” “Kan da nie heel even wachten?” “…” “Ja, je hebt gelijk.” “…” “Ok, we komen. Tot subiet!” “…” “Ik heb eigenlijk zin om naar huis te gaan.” “Huh?! Je gaat morgen toch.” “Ja, nee, ik bedoel niet die thuis maar jouw huis!” zei hij lachend. “Aah… oeps, foutje?” Ze waren nog maar net de straat ingedraaid of Tom liep hen al tegemoet. “Tom? Waarom zo’n haast?” “Bill, ik moet je nog even spreken, onder vier ogen., sorry Bo.” “Geeft niet,” zei ze en ze liep alleen over de straat verder. Terwijl ze de oprit opdraaide, keek ze nog om, maar Tom en Bill zag ze niet meer en ze ging binnen. Ze hing haar jas aan de kapstok en liep verder naar de keuken, een plek waar ze vanmorgen niet kon blijven. Hier trof ze Lissa aan. “Hej, en?” vroeg Lissa nieuwsgierig. Bo keek in het rond om te kijken of er nog iemand stond, niet dat ze dat dan erg zou vinden ofzo, maar ze wist dat altijd graag om onverwachtse dingen te vermijden. “Georg en Gustav zijn boven. Vertel nu!” “Ok,” en ze ging bij haar beste vriendin aan tafel zitten. “Het komt goed.” Zei Bo overtuigd, want ze geloofde er zelf ook in. Lissa en Bo lachten tegelijk. “Ok dan.” Eigenlijk vond ze plots de keuken niet zo donker meer. De muren waren grijs en zwart, maar de hele ruimte werd gekleurd door details, zodat ze er toch levendig uitzag. Een oranje bloem in een vaas op de vensterbank, een lichtblauwe radio, foto’s op het magnetische bord,… En nu waren ook de zonnestralen door het raam naar binnen aan het vallen. Georg en Gustav kwamen met veel gebotter de trap af. Ze keken even naar Bo toen ze de keuken binnenkwamen. Toen ze een lach op haar gezicht zagen verschijnen, liepen ze lachend verder. Gustav kwam naast Bo zitten. “Goed opgelost.” Fluisterde hij in haar oor, waarop ze een kleine knik gaf. Niet veel later hoorden ze de tweeling het huis binnenkomen. “Aha, goed dat jullie hier zitten!” riep Tom enthousiast toen hij de keuken binnenkwam, op de voet gevolgd door Bill. “Aangezien het wel goed klikt tussen ons, ook vriendschappelijk enzo, willen we jullie vragen of jullie zin hebben om op vakantie te komen naar Duitsland.” Viel Tom met de deur in huis. ‘wat kan die jongen toch direct zijn’ dacht Bo. Zij en Lissa keken elkaar ongeloofwaardig aan. Zij 2 op vakantie bij TOKIO HOTEL?! “Ja, jullie kunnen bij ons thuis logeren & jullie mogen overal mee naartoe!” zei Tom toen hij hun geschrokken gezichten zag. “OMG! Zie je ons al lopen?!” riep Lissa naar Bo, die opeens met een droevig gezicht terug op haar stoel ging zitten. “Ik ga da nooit mogen! Die gaan da nooit toestaan!” “Komaan Bo, gij overtuigd die toch! Weet ge wel wa ge anders aan u neus voorbij laat gaan?!” Het MOET!” “Lissa, ik weet het niet! Je kent ze! En zeg niet wat ik moet doen of zeggen. Ik ken mijn ouders beter dan jij!” De jongens keken verschrikt op. Ze wisten niet wat er gezegd werd, want ze konden geen Nederlands. Ze wisten niet hoe te reageren, maar ze hoorden aan Bo’s stem dat ze een beetje boos werd en dat er dus misschien iets mis was. “Sorry Lissa! Je weet dat ik het zo nie bedoelde, maar ik ben gewoon bang voor het antwoord op Die vraag…” Ze vielen elkaar in de armen. Een goedkeurende blik verscheen op de vier mannelijke gezichten. “Gaan jullie mee?” “Sorry Bill, ik weet nog niet of ik wel mee mag…” Bill keek teleurgesteld naar zijn schoenen. “H, ik ga wel mijn best doen om ze te overtuigen!” “Ja, weet ik wel, ik hoop alleen echt dat het mag!” “Ik zal heel erg hard zagen!” “Jullie ouders zijn er niet, dus het nu aan hen vragen zal niet gaan en aangezien ik helemaal geen zin heb om een hele namiddag te nixen: Wat gaan we doen?” Het bleef even stil, want iedereen moest de zin ‘verwerken’ die Tom net had afgerateld. Gustav was zo hard aan het nadenken dat je op zijn voorhoofd enkele rimpels zag verschijnen. “Zwemmen? Het weer zit goed mee…” zei Tom. “JA!” riepen Bo en Lissa in koor. “Beach, here we come!” zei Georg op een surfer-toon waardoor Bo en Lissa bijna over de grond rolden van het lachen. De jongens gingen hun gerief uitpakken en de meisjes liepen naar boven om hun bikini te gaan halen en onder elkaar eens bij te praten. “Hoe hebben jullie het opgelost?” “Gepraat, geweend, gepraat, geweend, filmpje…” “Ahh… Zo romantisch!” Bo lachte. “Welke bikini neem jij?” “De groene van Banana Moon, jij die van Roxy?” “Jep.” Zei Lissa terwijl ze haar zwemzak maakte. “Klaar?” “Yep! Helemaal!” Ze wandelden van Bo’s huis naar het strand. Ze deden er precies 5 minuten over. Het strand was weer redelijk druk bezet. Hier en daar zag je een moeder haar kind wit maken van de zonnecrme, moest je je hoofd bukken voor een voorbij razende frisbee en zag je 2 oudjes gezellig hand in hand langs de zee lopen. Ze zochten een afgelegen plaatsje op het strand. Het warme zant kriebelde onder hun voeten en een zachte zeelucht streelde hun huid, terwijl de zon brandde in de blauwe lucht. Ze lagen allemaal zalig te genieten van de zon. Eerst lag Georg, dan Bill, dan Bo, Tom, Lissa en Gustav. “Waarom zijn hier zo weinig surfers?” vroeg Tom.

Door eveline i.s.m verhaalth.startspot.nl
Hosting en scripting door: MPlay.nl
Er staan 20 links op deze pagina.
Opmerkingen of suggesties?